Fjortande episode!

Tidleg om morgonen samlar TCCB seg til krisemøte i stova. Nina søv heldigvis framleis.
«Kva skal vi gjere?» spør Niclas.
«Vi gjev ho eit regelrett kakk i skalljen!» foreslår Einar.
«Nei, det gjer vi ikkje!» avslår Synne.
«Det er berre ein ting vi kan gjere!» seier Maria.
«Kva då?» spør dei andre.
«Vi ber!» svarer Maria.
«Nei!» seier dei andre.
«Vi kjøra bannan oppi pipa og eta kaka til kvelds!» seier Nissen høgtideleg og reiser seg bestemt.
«Hæ?!»


«Det kunne vore verre,» konkluderer Ingvild. «Det er i det minste Kaizers!»
«Ja ja, men det er framleis ganske gale,» meiner Niclas.
«Bris, briiis, pustar meg i nakken...»
«Ostepop,» sukkar Einar. «No har ho vakna.»
Morten Abel kikkar mistenksamt mot soveromsdøra. Han er ikkje heilt fornøgd med det plutseleg drastisk stigande Kaizernivået i hytta. Morten Abel spelte ein gong fotballkamp mot Kaizers Orchestra.
«Det blir kaldt i frakken, og kroppen skriker,» fortset Nina, i det ho kjem inn i stova til dei andre. «Kom bris, briis, sett meg fr-» Ho bråstansar, og slepp alt ho har i hendene. «NISSEN!» ropar ho i vill jubel, og stormar bort for å sette seg på golvet framfor han. «NISSEPAPPA!»
Nissen ler, og lener seg fram i stolen.
«Har do vora snill i dag, ja?»
«JA!»
«Do vil ha pakka, ja?»
«JA!»
«NEJ!» seier nissen, og hevar ein truande finger. «Do må venta til jol!»
«Åååh...»
Dei andre sit relativt sjokkerte, før Synne omsider tek til ordet.
«Det var iallfall noko anna enn Kaizers...»


Har Nina pådratt seg alvorlege psykiske problem? Kjem ho nokon gong til å bli normal att? Eller er dette det mest normale ho nokon gong har vore?
Kva var utfallet av fotballkampen Morten Abel spelte mot Kaizers? Blei det gjeldande for resultatet at Janove fekk gult kort for å vere kjepphøg?
Er det ikkje imponerande at eg har klart å få ut ein episode på riktig dag denne gongen?

Trettande episode!

Det er ei ubehageleg stillheit som pregar hytta i dag. Maria sit i stova og gjer nokre siste forsøk på å overbevise dei andre om at Gud er vår far. Ingvild sit i den andre stova og ser på Abelen der han sit i buret sitt. Ho er tydeleg påverka av det Maria sa kvelden før, om at Abelar ikkje skal haldast som kjæledyr. Ho er ueinig.
Til slutt kjem Synne ut til ho.
«Går det bra med deg?»
Ingvild ser opp, og nikkar.
«Me to går alltid aleeeinaaa...» mumlar Abelen i buret sitt.


«EG HAR PROBLEM MED FORSENDING GJENNOM POSTEN, MIN KONTAKT FANT EN SVIKT I DISTRIBUSJONEN.»
Samtlege i hytta hoppar fleire centimeter av sjokket.
«KLYP AV EN MANN PGA LEKASJE, RØYK HAN UT AV SITT HUS OG OPP AV SIN KJELLER!»
«Kva i helvete er det?!» spør Einar, mens nissen trykkjer hua ned over øyra.
«IKKJE SLIKT SPRÅK!» skrik Maria, og set seg til å be om tilgjeving.
«EG HAR PROBLEMER INNAD I SYSTEMET, MEN EG HAR FÅTT EN MANN INN I VATIKANET!»
Ingvild sprett opp frå sitjeplassen sin og Abelen kryp saman i buret.
«DU KAN FORANDRA DITT NAVN OG DINE KLÆR MAESTRO, LEKE TIKKEN OG DET ER DU SOM HAR AN, MAESTRO!»
Så hoppar alle opp og spring til kvart sitt vindauge. Synne er den første som får auge på kjelda, sjølv om Ingvild allereie hadde ein mistanke etter å ha kjend att orda.
«Nina!» gispar ho, og dei andre kjem bort for å sjå. Ute kavar ei svartkledd jente seg igjennom snøen.
«Smil,» høyrer dei utefrå. «Smil til ditt blitzregn, baby! I morgon veit alle kven du er!»
Dei får etter kvert rømlingen inn i hytta, og kjem raskt fram til at ho er lettare omtåka.
«Kor har du vore?» spør Niclas.
«I gruuuvene på seeeksteeen, har eg budd i fiiira åår!» syng Nina tilbake, og skarrar som aldri før.
«Kanskje du berre skal gå og legge deg,» foreslår Synne, som nok er det beste forslaget som har vore foreslått på minst ei veke.
«Åååh, Sonny! Hei, Sonny! Du har alltid vært min egen Sonny!»


Kjem Maria nokon gong til å klare å omvende nokon?
Går det eigentleg bra med Ingvild? Og kva har skjedd med Nina? Har ho røykt noko som ikkje burde røykast? Er det lurt å røyke sokkar? Og kva med brokkoli?

Tolvte episode!

Eg frys, tenkjer steinen. Det er kaldt her. Den tenkjer med misunning på båla som menneska lagar, og tenkjer at eit sånt eit skulle den ha hatt seg. Oppå steinen ligg ein og ein halv meter med snø. Oppå snøen ligg ein seksuelt misbrukt kongle, som skulle ønskje den var ein kaktus. Eit steinkast unna ligg ei raudmåla hytte, som inneheld ein mann, fire ungdommar og ein popmusikar i bur.

«Jesus elsker alle baarnaaa,» nynnar ei brunhåra jente mens ho bankar på hyttedøra. Etter bråk og romstering går døra omsider opp.
«Maria!» gispar Niclas. «Kva gjer du her?!»
«Eg kjem med Gud!» svarer Maria og slår ut med armane, samtidig som sola tittar ut frå bak ei sky og lyser opp håret hennar.
Ho kjem inn i hytta, og blir møtt av tilsvarande overraska uttrykk.
«Korleis kom du deg opp?» spør Ingvild i forferdelse.
«Jesus er min hyrde!» svarer Maria og slår ut med armane att, samtidig som det blafrar i parafinlampa bak ho, og lyser opp håret hennar.
«Men kvifor er du her?» spør Synne.
«For å lære dykk om den evige kjærleiken Gud har til alt liv!» svarer Maria, og i eit stort blaff tar håret hennar fyr.
«AAAAHHHHH!» ropar Einar, dreg fram vassbytta og kastar den over hovudet hennar, før han dyttar ho ned på golvet og sparkar ho rundt mens han fortset med å rope «STOP, DROP, ROLL!»
Først etter eit par minutt, når Ingvild, Niclas og Synne har overbevist Einar om at elden er sløkt, får Maria lov til å reise seg, framleis med vassbytta på hovudet. Morten Abel snik seg stille tilbake til buret sitt med eit skyldtungt uttrykk i andletet og ei fyrstikkeske i handa.

«Eg trur framleis ikkje på det. Det kristne samfunnet er oppskrytt og ekskluderande,» seier Ingvild, etter at dei har fjerna dei verste skadane på håret til Maria.
«Men eg vil berre at de skal føle den same gleda som eg føler!» prøver Maria for andre gong. «Eg har det så bra med meg sjølv etter at eg blei kjend med Jesus!»
«Har du møtt han, kanskje?!» seier Einar. «Tenk om han ikkje likar oss! Har du tenkt på det, hæ?»
«Men han elskar alle!» sukkar Maria oppgitt. «Dessuten synest eg ikkje Abelar skal haldast som kjæledyr!»


Korleis kom Maria seg eigentleg opp på fjellet? Er ho verkeleg sendt frå Gud? Elskar Jesus alle barna? Har ho rett i at det er feil å halde Morten Abel i bur?
Korleis kan ein kongle eigentleg brukast? Er det i det heile tatt mogleg å misbruke ein kongle?

Ellevte episode!

«Ingvild, kvar er Abelen?» spør Synne i det ho kjem inn i stova, og ikkje kan sjå den norske popmusikaren nokon stad.
«Hæ?» Ingvild ser forvirra ut, der ho sit ved bordet med telefonen i den eine handa og spelekort i den andre.
«Morten Abel!» gjentek Synne, men Ingvild verkar framleis ikkje som ho er heilt med. «Einar sa jo du skulle passe på Abelen!»
«Åååjaa...» seier Ingvild, når lyset begynner å gå opp for ho. Ho kikar ned i korta nokre sekund, før ho ser opp att. «Eg trudde han sa eg skulle spele poker med Adelen...»
Synne kjem fram til at det er håplaust å kjefte på stakkaren, og samlar heller saman Einar og Niclas for å hjelpe til i leitinga.

«Eg skjønar ikkje kor han har gjort av seg!» klagar Ingvild etter to timars iherdig leiting. Einar går tilbake til taustubben i stova, som Morten Abel skulle vore tjora i.
«Tauet er skore over,» klargjer kan. Nissen fniser lågt frå stolen sin.
«Det er skåre med tollekniv,» fortset eks-speidaren og sprett opp mens han peikar manisk mot nissen. «DU ER ARNE HJELTNES!»
«Nej, det är jag inte!» fniser nissen, og Einar ser stygt på han og skal akkurat til å lire av seg nokre kreative ukvemsord, når Synne stansar han.
«Hysj!» seier ho plutseleg. «Høyr!»
Alle stoppar opp og lyttar, og ganske riktig høyrer dei eit lavt «me to går alltid aleiiinaaa...» frå soverommet. For ikkje å skremme han, sender dei Ingvild først inn. I byrjinga ser ho ingen, men klarer snart å spore songkjelda til under senga. Og ganske riktig, der ligg Morten Abel. Ho lokkar han ut med ei pølse med brød, og Einar byggjer eit nisse-sikkert bur til han i den andre stova.


Er det forskjell på tau som er skåre over med kniv, og dei som er skåre med øks? Er sag eit akseptabelt instrument? Og kva med sekkepipe?
Kjem dei nokon gong til å gjette kven nissen er, og hadde det ikkje berre vore lettare å kaste han ut?
Kor mykje et ein Abel?

Tiande episode!

«VI HAR FANGA DEN!!»
Einar, Niclas, Ingvild og Synne ivrar ut på den smale verandaen, og kanskje riktig, rett rundt hjørnet sit det nokon i Einar si varulvfelle. Niclas stirrar forskrekka. «Men det er jo...»
«Soloartist og vokalist i The September When og Mods, MORTEN ABEL!» stemmer dei andre i.
«Ver forsiktige!» advarer Einar. «Abelar er seige dyr, men dei lagar ubehagelege lydar når dei blir stressa.»
Men med mengder av lokking, godsnakk og ei grillpølse, får dei lokka musikaren inn i hytta utan nokon uønskte overraskingar.


«Kva skal vi gjere med han?» spør Niclas, og forsyner seg av dei siste gjenverande chipsflaka.
«Kan vi ikkje behalde han?» spør Ingvild, og kikkar bort på Morten Abel. Ho har allereie begynt å bli glad i Mods-vokalisten, som no sit på teppet og nynnar lågt på Tore Tang. Einar har tjora han til stovebordet, for å halde han ute av kjøkkenet.
«Ein Abel er mykje ansvar,» minnar Synne ho om. «Dessutan er denne begynt å bli gammal.»
«Men høyr så flink han er!» argumenterer Ingvild, mens Morten Abel byrjar å synge lågt.
Dei lyttar til songen ei stund, før Synne snakkar igjen. «Når var det Nina stakk, eigentleg?»
«Fjerde desember,» svarer Niclas nedi chipsskåla.
«Er det ingen som har kommentert det?»
«Nei.»
«Hmh.»
«Jaja,» sukkar Einar. «Vi får sjå i morgon. Ingvild, du får passe på Abelen i natt. Eg vil ikkje sjå Abel-spor i smøret!»
Ingvild tek på seg ansvaret, og dei blir sittande oppe nokre timar utpå kvelden for å høyre visesong på Stavangerdialekt, før dei trekk seg tilbake til madrassene.


Fins det meir enn ein Morten Abel, og er det forsvarleg å ha slike gåande fritt i fjellet?
Har Niclas nettopp gjort kål på den siste chipsposen? I så fall, hadde han med seg sin eigen kål heimafrå, eller fann han eit tilfeldig kålhovud? Var det eit kålhovud som vi kjenner?
Er Obama blitt kasta kål på i det siste? Kvifor er ikkje kål ei frukt?

Niande episode!

«Men eg såg ein!» argumenterer Ingvild standhaftig og veivar med armane mot vindauget. «Eg såg ein! Rett der ute!»
«Du gjorde det, ja,» seier Synne med stemmen full av ironi.
«Ja, faktisk!» fortset Ingvild. «Den var stor og svart og kom mot meg!»
«Og kva var det den ville med deg då? Stele barkebåten din?»
Ingvild bleiknar, og kikkar bekymra mot båten.
«Ærleg talt, Ingvild!»
«Kva!?»
«DET FINS IKKJE VARULVAR!»


Etter fleire timar med kjekling, krangling, behandlingsforsøk og diskusjonar om den generelle interessa varulvar kanskje kan ha for barkebåtar, blir det bestemt at det skal setjast opp ei varulvfelle, som Einar blir sett til å konstruere. Han lirer av seg ein masse ord og uttrykk som kun eit mindretal av dei andre forstår, og så luskar han ut i snøen for å konstruere ei felle av, så vidt dei andre kan forstå, tre grillpinnar og ei halv pølse.


Etter at mørkret fell på, varulvfella er trygt sett opp, det brenn godt i omnen og nissen står på kjøkkenet med ein juleøl, verkar alt mykje rolegare på hytta, og sjølv Ingvild kan snu tankane tilbake til det omfattande problemet som består av å gjette identiteten til ein usannsynleg feit, raudkledd mann som ikkje er julenissen, Erlend Loe, Ari Behn, Kongen eller mor til Einar.
«Janove Ottesen?» slengjer Ingvild ut i lufta.
«Heidi,» foreslår Einar.
«Heidi?» gjentar Synne.
«Ho er fin.»
«Inte Jansemann, och inte Heidi,» seier nissen, før han opnar kjøleskåpet. «Ljus!» Og lukkar det att. «Mörkt!»


Kjem Einar nokon gong til å få inn eit sakleg forslag til kven julenissen kan vere?
Kan ein konstruere varulvfeller av grillpinnar, eller blei dei brukte som lokkemat? Kan ein konstruere fungerande varulvfeller i det heile teke, og har vi varulvar i den norske faunaen?
Kor mykje veg eigentleg julenissen?

Åttande episode!

«God formiddag, godtfolk! Velkomne tilbake, vi håpar de har hatt ei god helg! Sidan vi hadde så mykje debatt om veret før helga, kan vi like godt begynne med å seie at det ikkje har betra seg. Sørlandet har vore litt uheldige med eit lett snøfall som leia til trafikkork og fleire bilistar har også køyrt av vegen. Hittil er det ikkje meld om større personskader. Vi har også fått inn ein protest mot alle klagene frå Sørlandet. Nils-Mikkel Gaup frå Alta skriv til oss at det var på høg tid at snøen kom, ettersom snøen frå i fjor haldt på å forsvinne heilt.»


I stova på hytta til familien Skinlo sit Einar, Niclas, Synne og Ingvild og klør seg i hovudet. Saman med dei sit ein usedvanleg overvektig mann og nynnar på ei bulgarsk folkevise.
Til slutt ser Niclas opp. «Ari Behn!» gjettar han, men nissen med nillemaska berre ler og rister på hovudet.
«Mamma!» følgjer Einar opp, men då ler nissen berre endå meir, og dei er like langt.
«Einar, kvifor skulle det ha vore mor di?» spør Synne fornuftig.
«Eg veit vel ikkje eg vel!» kvin han. «Men det var då som svarte!»
«Kongen?» foreslår Ingvild, og nissen nikkar.
«KONGEN!» ropar alle i kor.
«Nai, jai bare tolle,» seier nissen då, og då han ser dei skuffa andleta føyer han til eit «Onnskold.»


Seinare på ettermiddagen sit Ingvild ute og pussar barkebåten sin, i det ho høyrer det knirkar i snøen. «Hallo?» ropar ho. «Kven er det?» Men ho får ikkje noko svar, og knirkinga stansar. «HAA-LLOOO!» ropar igjen, og denne gongen høyrer ho noko som rører seg der ute, før noko relativt stort og heilt svart kjem byksande mot ho på fire bein igjennom snøen.
«KA FAEN!?» skrik ho, snur seg om og stormar inn i hytta. «EINAAAAR! Synne! HJEEELP!»


Korleis har det seg at når eg først hugsar å kjøpe mjølk sånn at eg kan lage middag, så gløymer eg å kjøpe baguettar til å ete saman med det?
Kor mange svarte ting på fire bein har vi på Skinlo? Eller er det Remus Lupin?
Har eg begynt å gå tom for spørsmål?