TJUEFJERDE EPISODE!

Det er den 24. desember. Ingvild står og rykkar fråverande i døra.
«Ab-el-en,» hulkar ho. Noko kakkar på ruta, og Synne går for å opne. Inn kjem ei kvit due flaksande, med eit brev i klørne. Einar kvepp.
«Det er frå Kristin!» seier Synne, og Nina les høgt frå brevet, som inneheld ei episk juleforteljing om Julenissen og Mordica den vondaste av alle demonane til Satan, som prøvde å øydeleggje jula, men blei stansa av helten Nesin.
«Og så nedkjempa Nesin den vonde Mordica, med ein trylleformel som seinare gjekk tapt for ettertida, men som det framleis blir kviskra om i dei djupaste skuggane i verda,» avsluttar Nina.
Dei andre sit stille nokre sekund, før Ingvild snakkar.
«Det hjelper ikkje Morten Abel,» seier ho lågt.
«Vent, det er noko meir nedi her!» utbryt Niclas, og held konvolutten opp-ned over bordet. Ut klirrar ein nøkkel. «Men det er jo...»
«HYTTENØKKELEN!» stemmer dei andre i.
«Vi må redde Abelen!» bestemmer Ingvild, og dei stormar ut for å låse opp. Einar har ikkje heilt fått med seg kva som skjer, men tuslar etter dei andre likevel. Ute ser dei ingenting, men så høyrer dei eit høgt dunk frå utedassen, og skundar seg den vegen.


«STEP TILBAKE!» ropar nissen. «I will skyte your Abel!»
«Legg ned spretterten,» ber Ingvild hjarteskjerande.
«You will not get away with this, Murdoc!» ropar nokon, og plutseleg hoppar MacGyver ned frå ein hangglider som kjem seglande over fjellet. «Leave the Norwegian pop singer alone!»
Brått ser Nina ein samanheng. «DET ER MORDICA!» skrik ho. «NISSEN ER MORDICA!»
Nissen ler. «Nesten, little sister!» seier den. «But only nesten!»
«Murdoc, Mordica,» seier Niclas, før eit lys går opp for dei.
«DET ER MONICA!!» ropar Ingvild, Synne og Niclas i kor. Einar begynner så smått å skjøne iallfall delar av kva som skjer, då nissen riv av seg maska.
Under den ser dei sjølvaste yngste storesystra til den femte jenta i det grønaste huset på Skinlo, som desutan ser ut til å ha fått bukkehorn over natta, og dei gispar.
«I will get unna med this!» ropar Monica, og legg på sprang over snøen med Abelen på slep, medan dei andre følgjer etter av beste emne, men dei er ikkje ein gong i nærleiken av farta som den langbeinte storesystra held over dei frosne massane, sjølv om MacGyver bruker omtrent tre sekund på å lage rakett-truger av konglane han finn.


Herregran, då! tenkjer steinen. Her er det jo aldri fred å få! Alltid er det nokon som trampar eller skrik. No har eg fått nok! Og så kvel han seg opp på høgkant, rett framfor Monica.
Monica skrik. Og det gjer steinen og, i det ho kræsjar inn i den, og knekk av det eine bukkehornet.
«Oh nei!» skrik ho. «My horn!»
Einar kjem etter og plukkar det opp, og det einaste kan kjem på, er sluttscena frå Tenacious D: The Pick Of Destiny.
«From whence you came,
you shall remain
until you are
complete again!» ropar han, så høgt at han nesten høyrer det sjølv.
«NEEEEEEEIIIIIII!!!!» skrik Monica, før ho blir suga inn i ei tom julebrusflaske.


«Let meg ut, at once!» seier Monica med si strengaste storesysterstemme, men ingen høyrer på ho.
«HO HO HO!» er det nokon som ropar, og hyttebuarane stormar ut.
«JULENISSEN!» jublar dei, og ein stor slede med ni reinsdyr kjem flygande på himmelen. Og i sleden sin har han ein masse julegåver og fem familiar, og tre trillebårlass med julemat.
Og så feira dei jul på Tua, Einar og Niclas, Synne, Ingvild og Nina og alle familiane, og Morten Abel og MacGyver, medan Monica kikka på frå julebrusflaska, og fekk ein liten dråpe cider i ny og ne.

GOD JUL ALLE SAMAN!

Tjuetredje episode!

Det er ein mørk og stormfull aften.
Inne i hytta har Einar omsider skjønt dei lange og i aukande grad frustrerte forsøka på å forklare at den krokete fjellbjørka skal førestille eit juletre. Sjølv om dei er einige om at det er eit ganske patetisk juletre. Han har sett seg ut på benken for å lage julebjørkfot, mens dei andre sitt i stova og lagar noko som kan minne litt om julepynt.
Foten blir ferdig, dei set opp treet, og byrjar å henge opp dei lettare misvisande produkta til dei andre, medan nokon nynnar på noko som kan høyrest ut som eit desperat forsøk på ein julesong.
«Vi skal i det minste gjere det beste ut av det!» bestemmer Niclas.


Brått stormar nissen inn døra.
«You have failed!» ropar han.
«Ni ha kuggad!» oversett papegøyen på skulda hans.
«Kva då?» spør Nina forvirra.
«You have not been able to guess my identity!» ropar nissen.
«Ni ha inte been skicklig till gissa mina identitet!» oversett papegøyen, i ekte www.easytrans.org stil.
«Nei, men...» begynner Synne, før ho blir avbroten av Ingvild.
«Jo Nesbø! Robert Pattinson! Daniel Radcliffe! Kurt Nilsen! Alejandro Fuentes! Gaute Grøtta Grav! Lars Tangen! Chris Crocker!»
«NO!»
«NEJ!»
«Vi har framleis tid!» protesterer Niclas. «Det er lille julafta!»
«Julafta er ikkje før i morgon!» samtykkjer Nina.
Einar sit forvirra og ser på, og korkje høyrer eller skjønar nokon ting.
«NO CHRISTMAS FOR YOU!» gaular nissen.
«INGEN JUL FÖR ER!»
Så grip dei tak i Morten Abel, spring ut av hytta og smeller døra att bak seg.
«NEEEEIIII!» skrik Ingvild, bykser etter og riv tak i døra. «NEEEEEEEEIIIII!!! Den er LÅST!»


Et falske julenissar Abelar? Kor fekk nissen tak i nøkkelen? Kjem dei nokon gong til å kome seg ut av hytta? Er jula øydelagd for alltid?!

Tjueandre episode!

Niclas sørgjer.
«Kvifor er du så lei deg?» spør Synne, medan Ingvild klappar han på skuldra.
«I dag, i 1943,» snufsar han. «Døydde Beatrix Potter.»
«Var ho i slekt med Harry Potter...?»
«NEI!» skrik han. «Ho er forfattaren bak Peter Rabbit!»
Og sjølv om dei framleis ikkje er heilt sikre på kven Beatrix Potter er, bestemmer dei seg for at dei må muntre han opp.
«Eg har ein idé!» seier Nina. «Vi kan gå ut og hogge juletre!»
Det er alle einige om, og sidan Einar er døv og ingen av dei andre har motorsagsertifikat, tek dei med seg øksa med det splitter nye skaftet, og sender Einar i forvegen med spade for å grave ut veg. Men tre timar seinare har ikkje Einar berre misforstått kva dei har sagt, han har til og med greve feil veg, og plukka seg ut ei usedvanleg krokete fjellbjørk. Og sidan det har begynt å mørkne alt, høgg dei den ned og tek den med seg inn.
Til trass for tresorten, storleiken, utsjånaden og misforståinga, er Niclas munter att.


For noko bråk! tenkjer steinen i halvsøvne. Skal dei hogge ned heile skogen? Det hadde vore noko, det. Då hadde ikkje dessa irriterande ekorna vore over alt, og kanskje dei irriterande menneska hadde slutta å kome. Og då hadde det vore mykje mindre irriterande ting her oppe. Uff, denne granbaren, den er så irriterande!


«Glaaade Juuul!» syng hyttebuarane i kor. «Heellige juuul!» Samtlege stansar for å trekkje pusten, før dei skjær ut i eit usannsynleg falskt «EEENGLER DAAAHLER NEEEER I SKJUUUUL!» og så stansar dei der, for ingen av dei kjem på kva den neste linja er.
«I morgon er det lille julafta,» sukkar Nina. «Det blir nok ikkje jul i år.»
«Jerry Seinfeld?» prøver Niclas ein siste gong.
«MAMMA?!» roper Einar, men ingen av dei har rett denne gongen heller, og det er ingen som prøvar å fortelje han at han allereie har prøvd det alternativet, for han er framleis like døv.


Er Knut Risan den beste norske mannlege skodespelaren igjennom tidene? Kor mykje har han eigentleg spelt i? Blir kalenderen ferdig i tide? Kor mange julekuler kjem vi til å knuse i år?
No skal eg ete julemiddag! (iallfall gjorde eg det i fjor.)

Tjueførste episode!

Einar set seg ut på trappa for å spikke nytt skaft til ei øks han har funne. Etter at Morten Abel skreik han i øyra, har han ikkje høyrt ein einaste lyd. Viss nokon kjem ut no, tenkjer han. Så spør dei sikkert kva eg spikkar på. Og så lurer dei vel på kvifor, og korleis det gjekk til at det gamle knakk. Etter det spør dei vel om eg veit kven nissen kan vere.


«Hei Einar,» seier Synne, i det ho kjem ut og finn Einar på benken rett utanfor døra.
«Økseskaft,» svarer Einar, og spikkar i veg.
«Har du sett Niclas?» spør ho.
«Eg såg den gamle låg knekt nede på utedassen,» seier han. «Så tenkte eg blei nøydd til å lage ny.»
«Hæ?!»
«Den siste som brukte den har vel vore for hard med den, kan eg tenkje meg,» fortset han alvorleg.
«Du... køddar du?»
«Nei, eg håpar mamma køyrer over han med dampvegvals!»
Synne stirrar på han nokre minutt, før ho ristar på hovudet og går inn att, medan ho mumlar noko om dårleg vatn og arv av miljøet.


«Kva skal vi gjere?!» spør Synne frustrert. «Einar er jo blitt heilt døv!»
«Å nei, Guri!»
«Vi kan ringje nokon?» foreslår Nina.
«Nei,» svarer Synne. «Vi brukte jo opp det siste batteriet på å ringje lærarane.»
«Fiskebollen i havet, altså.»
«Då er det berre ein ting vi KAN gjere,» seier Niclas endeleg.
«Kva då?» spør dei andre.
«Vi må gjette kven den falske nissen er, sånn at den EKTE nissen kan komme, og då kan vi ønske oss høyrsla til Einar tilbake!»
Dei andre synest dette er ein særs god idé, og set seg til å gjette.
«Odd-Bjørn Hjelmeset?»
«Geir Zahl?»
«Alf Prøysen?»
«Andrea Bocelli?»
Nissen bryt ut i hysterisk latter og rister manisk på hovudet.


Er jula fortapt? Kven i helsikke er nissen? Kor er kroppen til kålhovudet? Kva er verst av eit pjuskete og eit skeivt juletre? Finnast det homofile tre? Er dette tre som har hatt for mykje kontakt med Nina og Ingvild?

Tjuande episode!

«Nei, altså det kan du jo spørje om, men julenissen er jo eigentleg ein relativt ny figur. Det var jo hovudsakeleg desse smånissane som var dei mest vanlege før, og du kan jo sei det sånn at eigentleg var folk ganske så redde for dei, viss de skjønar. Poenget er vel at...»
Dei legg på.


«Nei, no skal vi vaske golvet!» bestemmer Niclas plutseleg. «Og Einar skal bere ved! Etterpå skal vi sette opp fuggelband, og så kan vi pynte tre!»
«Nei!» avbryt Einar. «Vi skal søren ikkje pynte ein einaste kvast før lille Julafta!»
«Dessutan er det jo ikkje sikkert det blir jul i år,» minner Synne dei om. «Viss ikkje vi finn ut kven nissen er!»
Dette legg ein dempar på stemninga, men dei fortset med å gjere som Niclas har sagt likevel. Synne, Ingvild og Niclas går laus på å vaske og rydde i hytta, Einar ber ved, Abelen følgjer nysgjerrig med frå Abelburet, og Nina blir sett til å finne ut kva eit fuggelband eigentleg er.


Til slutt er hytta vaska, teppa banka, veden børi, og Nina har komme fram til at eit fuggelband under tvil kan gå som eit julenek, men sidan dei ikkje har noko julenek, har dei hengt opp ein bjørkekvast i staden og dessutan forfatta ei formell unnskyldning til småfuglane.
No sit dei samla framfor omnen og kviler, medan Ingvild voggar på Abelen, som ikkje har fått middagsluren sin på grunn av alt styret.
Nissen kjem trampande inn. «Hau, hau!» helsar han.
«Ho ho,» rettar Ingvild fråverande.
«Det må då vere nokon vi ikkje har gjetta,» sukkar Nina. «Kva med Knut Risan?»
«Nei, Knut Risan er alt for koseleg,» svarer Niclas.
«Scrødingers Katt?» foreslår Einar, men ingen tek forslaga han kjem med seriøst lenger.
Brått sett Abelen seg opp og skrik av full hals, rett inn i øyret på Einar. Og sjølv om Einar skrik tilbake, kan han ikkje høyre ein lyd når Abelen har lagt seg til å sove att.


Er det mogleg å kjøpe julestemning på eBay? Kan nokon selje litt til Ingvild?
Har Einar blitt permanent døv? Og kvifor skreik Abelen?
Kjem dei nokon gong til å finne ut kven nissen er?
Blir det jul i år?

Nittande episode!

«Var det verkeleg nødvendig?» spør Synne irritert.
«Ja, det var det faktisk!» forsvarer Einar.
«Det synes ikkje eg!» protesterer Ingvild, men Niclas avbryt krangelen.
«Folkens, vi har viktigare ting å tenkje på!» seier han. «Det er den nittande desember, og vi veit framleis ikkje kven nissen er! Vi har berre nokre få dagar att!»
«Og så blir det kanskje ikkje ei god jul!» fullfører Ingvild panisk.
Dei spring inn i den andre stova, der nissen sitt og spelar tverrfløyte.
«Mikkel Gaup!» ropar Niclas.
«Harald Eia!» seier Synne.
«Oddvar Brå!» prøvar Ingvild.
«Kaptein Sabeltann!» kvekker Einar.
«MWAHAHAHA!» ler nissen, og dei skjønar at ingen av desse forslaga stemmer heller.
Så opnar soveromsdøra seg, og Nina kjem tuslande ut, medan ho nynnar på noko som liknar litt på Kontroll på Kontinentet. Einar spring ut på kjøkkenet for å hente steikepanna, og blir ståande i døropninga med våpenet sitt heva.
«Kva søren er det du driv med?» spør Nina forfjamsa.

Dei får snart forklart dei siste hendingane for Nina, og at viss ikkje dei klarer å gjette identiteten til nissen innan 24. desember, blir det ikkje nokon god jul. Men då dei fortel ho at alt ho har sagt dei siste ti dagane har vore deler av Kaizerstekstar, kviknar ho til.
«Skarra eg?» spør ho ivrig.
«Som ein Bryning!» bekreftar Ingvild.
«ENDELEG!» jublar ho, og prøvar igjen, men no er emna til å skarre vekke som dogg for sola. «Søren.»
«Kan vi ikkje konsentrere oss om det som er viktig?» protesterer Niclas. «Vi må redde jula! VI MÅ GJETTE, FOLKENS!»
«Pappa?» seier Nina prøvande, og nissen blir sittande og sjå lenge på henne. Så ristar han på hovudet. «Onkel Tom?»
«Darryl?» foreslår Niclas, men ingen av desse forslaga stemmer.
«Då ser eg berre ein utveg,» seier Nina. «Vi må ringe... ein lærar!»
Dei andre gispar.

Men etter ein og ein halv time har dei framleis ikkje fått tak i nokon.
«No har vi berre eit nummer att,» sukkar Synne. «Og det er Einung.»
«Vi får gjere det i morgon,» seier Ingvild.
«Kvifor det?» spør Einar.
«Fordi Abelen har lagt seg,» kviskrar ho, og peikar på musikaren, som ligg samankrølla framfor omnen.

Kan eit kakk i bakhovudet verkeleg løyse alt? Har Einar for vane å kvekke? Kan Nina verkeleg berre skarre i påverka tilstand? Kor mange lærarar har dei på telefonlistene sine?

Attande episode!

«Ari Behn!» ropar Niclas.
«Vi har allereie sagt det!» protesterer Synne.
«Eg veit det,» svarer han. «Men kven ellers?»
«Øystein Sunde,» foreslår ho, men nissen nektar for det.
«Ivo!» prøver Ingvild, men nissen veit ikkje kven det er.
«MacGyver!» seier Niclas, men då blir nissen fornærma, og Einar skjeller ut guten for å ha gått for langt.


Utover dagen blir TCCB sittande saman med nissen i stova. Radioen står på, men det er ingen av ungdommane som høyrer etter, dei er opptatt med å spele ludo og diskutere blærekatarr.
«Høyrde de det!» utbryt nissen plutseleg.
«Kva då?» spør Ingvild.
«På kjeftarkassa!» seier nissen, og peikar på radioen, medan dei andre blir sitjande som levande spørsmålsteikn. «Merradoningen slitna ur fastlagen og korva nedut i bakkom og for beint inn i rautarbolet, så gras-struten stod uppgjenom soddsleidarararane!»
«Men Guri, kva er det du seier?!» Niclas verkar nesten sjokkert over utsagnet.
«Merradoningen rende inn i møøheimen!» seier nissen, men framleis er det ingen som kan seie at dei skjønar kva han snakkar om.


Einar er lei. Einar er drit lei og på god veg til å bli spinhakkande galen. Nissen blir stadig meir uforståeleg, og Nina har ikkje sagt eit fornuftig ord sidan fjerde desember. Det held ganske enkelt på å bli for mykje for den stakkars sandensaren.
«Eg ser på det eg har skapt, og teller på liv som har gått tapt,» syng Nina. «Eg ser at det som før låg i vater, eg ser det er blitt skakt. Men tida har vært snill mot mitt handverk, lagd ned, stein for st-»
«PISS MEG I ØYRET OG KALL MEG MAMMA!» skrik Einar, grip tak i steikepanna og gjev Nina eit dugeleg kakk i bakhovudet, så ho går i bakken og dessutan blir liggjande i ro.


Kvifor blir nissen fornærma over å bli kalla MacGyver? Kven er det eigentleg? Kor vaks han opp, og kva heiter foreldra?
Har Einar endeleg gått frå vettet, og har han drepe Nina?
Kvifor har eg ilt i ryggen?